سه صفحه نوشته بودم که نصفش نصیحت بود، که من این کار را کردم و شما نکنید و ازین اراجیف، همه اش با یک حرکت پرید! دیدم نصیحت کردن کار من نیست ، لابد حکمتی داشته.

اتوبوس که ایستاد، چشمم افتاد به پروانه ها و گنجشک هایی که لابه لای گل های بلوار(بولوار؟) جست و خیز میکردند. با خودم فکر کردم هر لحظه ی طبیعت، آفرینش امید و زیبایی است. هر چه قدر که ما آدم ها بلا برسرش

یک حدیثی هست از امام علی(ع) با این مضمون که اگر از انجام کاری ترسیدی خودت را در آن بیفکن. این حدیث تا مدت ها برای من برای انجام هرکاری ـ واقعا هر کاری بدون استثناـجرقه ی شروع کار بود ، بدون این که واق

دارم اسباب و وسایلم را از اینجا جمع میکنم و میروم یک خانه ی بهتر. با نور بیشتر و چشم انداز قشنگ تر. هر چند اینجا همسایه ها را نمی شناختم و با هم رفت و آمدی نداشتیم اما اگر کسی جویای حال ماست خانه ی جدیدم اینجاست.